Gdzie dwóch lub trzech spo­ty­ka się w imię Mo­je, tam Ja je­stem po­śród nich” – ty­mi sło­wa­mi Ewan­ge­lii wg św. Ma­te­usza sam Pan Je­zus za­chę­ca wszyst­kich swo­ich wy­znaw­ców do wspól­ne­go gro­ma­dze­nia się na mo­dli­twie. Ko­ściół wy­cho­dzi na­prze­ciw wszyst­kim tym, któ­rzy po­za mo­dli­twą pry­wat­ną od­czu­wa­ją też po­trze­bę jed­no­cze­nia się z in­ny­mi w ce­lu wspól­ne­go chwa­le­nia Bo­ga, po­ku­to­wa­nia, dzięk­czy­nie­nia i wy­pra­sza­nia łask. Obec­nie w Ko­ście­le dzia­ła bar­dzo wie­le wspól­not o róż­nym cha­rak­te­rze, któ­rych głów­nym ce­lem jest ubo­ga­ca­nie ży­cia du­cho­we­go swo­ich człon­ków po­przez wspól­ną mo­dli­twę. Wie­le z nich ma za­sięg ogól­no­pol­ski lub na­wet mię­dzy­na­ro­do­wy, in­ne dzia­ła­ją tyl­ko w kon­kret­nych die­ce­zjach. Trze­ba pa­mię­tać, że jest ich bar­dzo du­żo i każ­da oso­ba, któ­ra pra­gnie mo­dlić się we wspól­no­cie z pew­no­ścią znaj­dzie tę naj­bar­dziej od­po­wied­nią dla sie­bie. Po­ni­żej przed­sta­wiam za­le­d­wie trzy przy­kła­dy wspól­not dzia­ła­ją­cych w Ko­ście­le.

Gru­py Mo­dli­twy św. Oj­ca Pio

Są pięk­nym dzie­łem mo­dli­tew­nym, któ­re zo­sta­ło za­ini­cjo­wa­ne przez Oj­ca Pio i jest utrzy­my­wa­ne zgod­nie z za­sa­da­mi fran­cisz­kań­skiej du­cho­wo­ści. Człon­ka­mi gru­py mo­gą zo­stać za­rów­no świec­cy, jak i księ­ża i oso­by za­kon­ne. Jed­ną z na­czel­nych za­sad przy­na­le­że­nia jest cał­ko­wi­te po­słu­szeń­stwo hie­rar­chii ko­ściel­nej i dzia­ła­nie w zgo­dzie z na­uką Ko­ścio­ła Ka­to­lic­kie­go. Jed­nym z naj­waż­niej­szych ce­lów ich dzia­łal­no­ści jest „Czyn­na mi­łość, nio­są­ca ulgę cier­pią­cym i po­trze­bu­ją­cym, ja­ko prak­tycz­ne urze­czy­wist­nie­nie mi­ło­ści ku Bo­gu”.

Oprócz cha­ry­ta­tyw­nej i do­bro­wol­nej po­mo­cy lu­dziom znaj­du­ją­cym się w trud­nym po­ło­że­niu, scho­ro­wa­nym i sta­rym, ce­lem grup jest rów­nież ubo­ga­ce­nie ży­cia du­cho­we­go swo­ich człon­ków po­przez czyn­ne uczest­nic­two w sa­kra­men­tal­nym i li­tur­gicz­nym ży­ciu Ko­ścio­ła.

Du­cho­wa Ad­op­cja Dziec­ka Po­czę­te­go Za­gro­żo­ne­go Za­gła­dą

Jest to je­dy­na w swo­im ro­dza­ju gru­pa mo­dli­tew­na zrze­sza­ją­ca oso­by, któ­rym szcze­gól­nie „le­ży na ser­cu” god­ność ży­cia ludz­kie­go i je­go ochro­na od mo­men­tu po­czę­cia aż do na­tu­ral­nej śmier­ci. Oso­ba po­dej­mu­ją­ca du­cho­wą ad­op­cję zo­bo­wią­zu­je się do trwa­ją­cej dzie­więć mie­się­cy mo­dli­twy w in­ten­cji dziec­ka, któ­re­go ży­cie jest za­gro­żo­ne w ło­nie mat­ki. Wie­lu człon­ków Du­cho­wej Ad­op­cji po­dej­mu­je jesz­cze do­dat­ko­we wy­rze­cze­nia: post lub in­ną ofia­rę na czas trwa­nia mo­dli­twy. Mo­dlą­cy się po­wie­rza Pa­nu Bo­gu nie tyl­ko nie­na­ro­dzo­ne dziec­ko, ale rów­nież je­go mat­kę, aby po­tra­fi­ła zwal­czyć za­miar po­peł­nie­nia abor­cji i sta­now­czo od­mó­wić wszyst­kim, któ­rzy na­kła­nia­ją ją do te­go. De­cy­zja o pod­ję­ciu Du­cho­wej Ad­op­cji to du­ża od­po­wie­dzial­ność, po­nie­waż jest za­wsze po­twier­dza­na przy­się­gą.

Ruch Mo­dli­tew­ny „Ad­o­re­mus”

Jest to wspól­no­ta mo­dli­tew­na, któ­rej człon­ko­wie w spo­sób szcze­gól­ny pra­gną czer­pać in­spi­ra­cję i wzo­ro­wać się na oso­bie bł. Ja­na Paw­ła II. Wspól­no­ta ta po­wsta­ła z ini­cja­ty­wy Cen­trum Ja­na Paw­ła II „Nie lę­kaj­cie się” w Kra­ko­wie. Ruch ten gro­ma­dzi wier­nych na wspól­nej ad­o­ra­cji Naj­święt­sze­go Sa­kra­men­tu. Je­go ce­lem jest po­głę­bie­nie ży­cia du­cho­we­go człon­ków wspól­no­ty i po­bu­dze­nie w nich gor­li­wo­ści mo­dli­tew­nej. „In­spi­ruj­my się nie tyl­ko tym, co Jan Pa­weł II mó­wił i jak na­uczał, ale tak­że jak się mo­dlił, a czy­nił to żar­li­wie, two­rząc z mo­dli­twy oso­bi­stą roz­mo­wę z Je­zu­sem” – mó­wił ks. Sta­ni­sław Szcze­pa­niec, dusz­pa­sterz Cen­trum „Nie lę­kaj­cie się”.

 

Ka­ro­li­na Po­lak

 

 

Najnowszy numer:
Najnowszy numer:
Polecamy: