Dro­dzy bra­cia i sio­stry!

W okre­sie Ad­wen­tu li­tur­gia uwy­pu­kla szcze­gól­nie dwie po­sta­cie, któ­re przy­go­to­wu­ją przyj­ście Me­sja­sza: Naj­święt­szą Ma­ry­ję Pan­nę i Ja­na Chrzci­cie­la. (…) „Wszyst­kie czte­ry Ewan­ge­lie na po­cząt­ku dzia­łal­no­ści Je­zu­sa umiesz­cza­ją po­stać Ja­na Chrzci­cie­la, uka­zu­jąc go ja­ko Je­go po­przed­ni­ka. Świę­ty Łu­kasz po­wią­za­nie oby­dwu po­sta­ci i ich po­słan­nic­twa przed­sta­wił wcze­śniej. Wza­jem­ne re­la­cje mię­dzy Je­zu­sem a Ja­nem uka­za­ne są już w ich po­czę­ciu i na­ro­dze­niu” (Je­zus z Na­za­re­tu. Dzie­ciń­stwo, s. 27). (…) Łu­kasz od­rzu­ca po­nad­to wszel­kie, czę­sto spo­ty­ka­ne, mi­tycz­ne od­czy­ta­nie Ewan­ge­lii i umiesz­cza ży­cie Ja­na Chrzci­cie­la w kon­tek­ście hi­sto­rycz­nym. (…) Dla Bo­ga wiel­cy hi­sto­rii two­rzą tło dla ma­lucz­kich!

Jan Chrzci­ciel okre­śla się ja­ko „głos wo­ła­ją­ce­go na pu­sty­ni: Przy­go­tuj­cie dro­gę Pa­nu, pro­stuj­cie ścież­ki dla Nie­go!” (Łk 3, 4). Głos gło­si sło­wo, ale w tym przy­pad­ku Sło­wo Bo­że jest wcze­śniej­sze, po­nie­waż to Ono sa­mo zstę­pu­je na Ja­na, sy­na Za­cha­ria­sza, na pu­sty­ni (por. Łk 3, 2). Ma On za­tem wiel­ką ro­lę do wy­peł­nie­nia, ale za­wsze w od­nie­sie­niu do Chry­stu­sa. (…) Na­szym za­da­niem jest dzi­siaj wsłu­cha­nie się w głos, aby dać miej­sce i go­ści­nę w ser­cu Je­zu­so­wi, Sło­wu, któ­re nas zba­wia. W tym cza­sie Ad­wen­tu przy­go­tuj­my się, by wi­dzieć oczy­ma wia­ry, w skrom­nej Gro­cie Be­tle­jem­skiej, Bo­że zba­wie­nie (por. Łk 3, 6).

W spo­łe­czeń­stwie kon­sump­cyj­nym, w któ­rym je­ste­śmy ku­sze­ni do po­szu­ki­wa­nia ra­do­ści w rze­czach ma­te­rial­nych Jan Chrzci­ciel uczy nas ży­cia tym, co naj­istot­niej­sze, aby Bo­że Na­ro­dze­nie by­ło prze­ży­wa­ne nie tyl­ko ja­ko świę­to ze­wnętrz­ne, ale ja­ko świę­to Sy­na Bo­że­go, któ­ry przy­szedł, aby przy­nieść lu­dziom po­kój, ży­cie i praw­dzi­wą ra­dość.

Ma­cie­rzyń­skie­mu wsta­wien­nic­twu Ma­ryi, Dzie­wi­cy Ad­wen­tu, po­wierz­my na­szą dro­gę na spo­tka­nie Pa­na, któ­ry przy­by­wa, aby­śmy by­li go­to­wi do przy­ję­cia w ser­cu i w ca­łym ży­ciu Em­ma­nu­ela, czy­li Bo­ga z na­mi.

 

Oj­ciec Świę­ty Be­ne­dykt XVI

Wa­ty­kan, 9.12.2012 r.


 

Najnowszy numer:
Najnowszy numer:
Polecamy: