Życie to czas, który został nam podarowany

Ży­cie to czas, któ­ry zo­stał nam po­da­ro­wa­ny i w któ­rym każ­dy z nas sta­je wo­bec wy­zwa­nia, ja­kie nie­sie sa­mo ży­cie: to wy­zwa­nie po­le­ga na zna­le­zie­niu swo­je­go ce­lu, prze­zna­cze­nia i na wal­ce o nie. Al­ter­na­ty­wą jest prze­ży­cie te­go cza­su w spo­sób po­wierz­chow­ny, „utra­ce­nieˮ ży­cia dla mar­no­ści; nie­umie­jęt­ność od­kry­cia w so­bie zdol­no­ści do do­bra i tym sa­mym tak­że dro­gi do praw­dzi­we­go szczę­ścia. Zbyt wie­lu mło­dych lu­dzi nie zda­je so­bie spra­wy, że sa­mi są w głów­nej mie­rze od­po­wie­dzial­ni za nada­nie głę­bo­kie­go sen­su wła­sne­mu ży­ciu. Ta­jem­ni­ca wol­no­ści na­le­ży do sa­mej isto­ty tej wiel­kiej przy­go­dy, ja­ką jest ży­cie do­brze prze­ży­te. Ma­ni­la, 1995 r.

Dla­cze­go po­trze­bu­je­my Chry­stu­sa? Bo Chry­stus ob­ja­wia praw­dę o czło­wie­ku, o je­go ży­ciu i prze­zna­cze­niu. Po­ka­zu­je, ja­kie jest na­sze miej­sce przed Bo­giem – ja­ko stwo­rzeń i grzesz­ni­ków, ja­ko od­ku­pio­nych przez Je­go wła­sną śmierć i zmar­twych­wsta­nie, ja­ko piel­grzy­mów do do­mu Oj­ca. Uczy nas naj­waż­niej­sze­go przy­ka­za­nia mi­ło­ści Bo­ga i bliź­nie­go. Pa­pua-No­wa Gwi­nea, 1995 r.

Mo­że od was nie bę­dzie się wy­ma­gać prze­la­nia krwi, ale wier­no­ści Chry­stu­so­wi – z pew­no­ścią tak! Wier­no­ści, któ­rą na­le­ży za­cho­wy­wać każ­de­go dnia. Mam na my­śli na­rze­czo­nych i trud­no­ści, ja­ką spra­wia w dzi­siej­szym świe­cie ży­cie w czy­sto­ści w ocze­ki­wa­niu na mał­żeń­stwo. Mam na my­śli mło­de pa­ry i pró­by, na ja­kie jest na­ra­żo­ne ich przy­rze­cze­nie wza­jem­nej wier­no­ści. Rzym, 2000 r.

Moi Dro­dzy! Po­staw­cie Eu­cha­ry­stię w cen­trum swo­je­go ży­cia oso­bi­ste­go i wspól­no­to­we­go. Ko­chaj­cie ją, ad­o­ruj­cie ją, spra­wuj­cie ją przede wszyst­kim w nie­dzie­lę, dzień Pań­ski. Żyj­cie Eu­cha­ry­stią, da­jąc świa­dec­two mi­ło­ści Bo­ga do lu­dzi. Tor Ver­ga­ta, 2000 r.

Je­zus – za­ży­ły przy­ja­ciel każ­de­go mło­de­go czło­wie­ka – ma sło­wa ży­cia. Do­wn­sview, 2002 r.

 

Św. Jan Pa­weł II