Drodzy Czytelnicy!

Ko­lej­ny nu­mer, w któ­rym do­ty­ka­my trud­ne­go za­gad­nie­nia. O. Mar­cin Cie­cha­now­ski roz­pra­co­wu­je dla nas za­gro­że­nie du­cho­we. Wy­ja­śnia, dla­cze­go trze­ba się strzec ma­gii, sekt, ho­ro­sko­pów, wró­żek, ja­sno­wi­dzów, bał­wo­chwal­stwa, amu­le­tów, jo­gi, wy­wo­ły­wa­nia du­chów, ho­me­opa­tii i me­dy­cy­ny nie­kon­wen­cjo­nal­nej. Psy­cho­log Bo­gna Bia­łec­ka i ks. Sła­wo­mir Ko­strze­wa wy­ja­śnia­ją, z ja­kim pro­ble­mem na­le­ży się udać do księ­dza – a z ja­kim do psy­cho­lo­ga. Ks. Ma­rek Dzie­wiec­ki de­ma­sku­je me­to­dy dzia­ła­nia sza­ta­na. Z ko­lei ks. To­masz Pod­lew­ski przy­po­mi­na, ze Bóg tak ko­cha każ­de­go z nas z oso­ba, ze po­li­czył na­wet wło­sy na na­szych gło­wach. Re­cep­ta na do­bre ży­cie: po­sta­wić Bo­ga na pierw­szym miej­scu. To nie gwiaz­dy wska­zu­ją nam dro­gę, tyl­ko On.

W czę­ści dla bierz­mo­wa­nych prze­czy­ta­cie o owo­cach i da­rach Du­cha Świę­te­go, mo­dli­twie proś­by i Anie­le Stró­żu, któ­ry jest na­szym oso­bi­stym ochro­nia­rzem. Po­le­cam rów­nież wy­wiad z br. Jac­kiem Haj­no­sem OP, ry­sow­ni­kiem, ma­la­rzem i gra­fi­kiem, któ­ry mó­wi o oso­bach bez­dom­nych i ry­so­wa­niu.

Aga­ta Goł­da, re­dak­tor na­czel­na

Kiedy ksiądz, a kiedy psycholog?

Pięt­na­sto­let­nia Ania ma pro­blem. Drę­czą ją kosz­ma­ry sen­ne, w któ­rych jest świad­kiem mor­do­wa­nia ko­le­gów i ko­le­ża­nek ze szko­ły. Przy­wód­ca prze­śla­dow­ców ma czer­wo­ne oczy, któ­ry­mi ją prze­świe­tla i mó­wi strasz­ne rze­czy. Na przy­kład: „Wiem, że ob­ga­dy­wa­łaś Olę za jej ple­ca­mi. Znisz­czy­łaś jej re­pu­ta­cję. My­ślisz, że je­steś lep­sza od nas, a to ty ich mor­du­jesz sło­wem”. Ania nie wie, co z tym zro­bić. Czy to te­mat na wi­zy­tę u psy­cho­lo­ga, spo­wiedź czy eg­zor­cy­stę?

Bo­gna Bia­łec­ka: Ter­min „psy­cho­lo­gia” łą­czy dwa sta­ro­grec­kie sło­wa: ψυχή – psy­che, czy­li du­sza oraz λόγος lo­gos – sło­wo, myśl, ro­zu­mo­wa­nie. Czy­li źró­dło­słów mó­wi nam, że to na­uka o du­szy. Jed­nak psy­cho­lo­gia nie zaj­mu­je się du­szą ja­ko ta­ką. Zaj­mu­je się emo­cja­mi, spo­so­bem my­śle­nia (ro­zu­mo­wa­nia), po­sta­wa­mi, za­cho­wa­nia­mi czło­wie­ka. Du­szą zaj­mu­je się ksiądz. Teo­re­tycz­nie pro­ste, w prak­ty­ce nie.

Cza­sem mó­wi się, że psy­cho­te­ra­peu­ta jest le­ka­rzem emo­cji, a ksiądz le­ka­rzem du­szy. Jed­nak to się moc­no za­zę­bia. Anią tar­ga­ją sil­ne emo­cje, drę­czą ją kosz­ma­ry. To ma wpływ nie tyl­ko na jej sa­mo­po­czu­cie, ale i re­la­cje z in­ny­mi ludź­mi. A tak­że na jej du­szę. Drę­czy ją na przy­kład py­ta­nie, czy ta­kie sny są grze­chem.

Fot. Ion Chio­sea © 123RF.com

Ks. Sła­wo­mir Ko­strze­wa: Oczy­wi­ście, że ze snów nie trze­ba się spo­wia­dać. O grze­chu mó­wi­my wte­dy, gdy świa­do­mie i do­bro­wol­nie ła­mie­my Bo­że przy­ka­za­nia, czy­li gdy za­an­ga­żo­wa­na jest na­sza wo­la. W przy­pad­ku snów nie ma mo­wy o świa­do­mym i do­bro­wol­nym po­peł­nia­niu zła. Ja­ko ka­płan spo­ty­ka­łem się z sy­tu­acja­mi, kie­dy pew­ne oso­by bar­dzo chcia­ły spo­wia­dać się z te­go, co im się śni­ło. Ra­dzi­łem im wów­czas, że­by wy­raź­nie pod­kre­śla­li w kon­fe­sjo­na­le, że nie trak­tu­ją snu ja­ko grze­chu, ale że bar­dzo pra­gną, aby Pan Je­zus uzdro­wił ich sen.

Bo­gna Bia­łec­ka: Po­dob­nie mó­wi psy­cho­lo­gia – za­sta­nów się, za co je­steś od­po­wie­dzial­ny. Nikt nie po­dej­mu­je świa­do­mej de­cy­zji, by śnić kosz­mar, w tym sen­sie nie jest za ma­rze­nia sen­ne od­po­wie­dzial­ny. Jed­nak pew­ne de­cy­zje w ży­ciu Ani mo­gły przy­czy­nić się do po­wsta­nia pro­ble­mu – po­śred­nio. War­to zro­zu­mieć jak. Z per­spek­ty­wy psy­cho­lo­gicz­nej – wpływ na po­wsta­nie kosz­ma­rów z pew­no­ścią ma utrzy­ma­na w mrocz­nym kli­ma­cie hor­ro­ru gra przy­go­do­wa, w któ­rą dziew­czyn­ka gra od dwóch mie­się­cy. Choć nie ko­ja­rzy­ła te­go związ­ku, jed­nak w trak­cie roz­mo­wy z psy­cho­lo­giem przy­po­mnia­ła so­bie, że rze­czy­wi­ście w kosz­ma­rach po­ja­wia­ją się mo­ty­wy z gry.

Na to na­ło­ży­ły się au­ten­tycz­ne kon­flik­ty z ró­wie­śni­ka­mi. Na przy­kład jed­na z ko­le­ża­nek z kla­sy, Ola, ucier­pia­ła wsku­tek plot­ki roz­pusz­czo­nej przez Anię. Do­ło­żył się do te­go kon­flikt z in­ny­mi oso­ba­mi. Po dłuż­szej roz­mo­wie oka­za­ło się, że Ania gra dwie ostat­nie go­dzi­ny przed snem. Puz­zle tro­chę się po­ukła­da­ły. Te­raz Ania wie, co mia­ło wpływ na po­wsta­nie pro­ble­mu. Wie, co war­to zro­bić, by z nie­go wyjść – np. rzu­cić grę, za­dbać o sen, na­pra­wić re­la­cje z Olą i in­ny­mi ludź­mi. Ty­le, że kosz­ma­ry nie skoń­czy­ły się, gdy Ania rzu­ci­ła grę. Dla­cze­go?

Ks. Sła­wo­mir Ko­strze­wa: Te­go ro­dza­ju kosz­ma­ry prze­waż­nie nie bio­rą się zni­kąd i cza­sem są od­zwier­cie­dle­niem, da­le­kim echem te­go, co dzie­je się w na­szym ży­ciu, tak­że na­sze­go grze­chu lub sta­nu du­cha. Mło­dzi na przy­kład czę­sto za­po­mi­na­ją wy­spo­wia­dać się z gra­nia w szko­dli­we gry, oglą­da­nia złych fil­mów, na przy­kład hor­ro­rów, z kon­flik­tów, nie­prze­ba­cze­nia, prze­kleństw. A to są spra­wy głów­nie od­po­wie­dzial­ne za pro­ble­my z nor­mal­nym funk­cjo­no­wa­niem, tak­że w wy­mia­rze noc­ne­go od­po­czyn­ku i snu. Mło­dzi re­agu­ją ze zdzi­wie­niem, gdy sły­szą, że oglą­da­nie hor­ro­rów jest czymś złym. Trak­tu­ją to ja­ko roz­ryw­kę, ale za­po­mi­na­ją, że ta roz­ryw­ka nisz­czy ich psy­chi­kę. Jest też grze­chem prze­ciw­ko pią­te­mu przy­ka­za­niu. Pod­su­mo­wu­jąc, ro­lą księ­dza jest oce­nić, jak rze­czy­wi­stość du­cho­wa, w któ­rą wie­rzy­my, wpły­wa na na­sze ży­cie oraz jak to, co dzie­je się w na­szym ży­ciu, wpły­wa na na­sze re­la­cje z Bo­giem, z ludź­mi, na stan na­sze­go ży­cia du­cho­we­go. Trze­ba oce­nić, czy po­ma­ga nam w dro­dze do Nie­ba czy utrud­nia zba­wie­nie. Ko­lej­nym kro­kiem ka­pła­na jest udzie­le­nie wła­ści­wej po­mo­cy – choć­by przez roz­mo­wę, mo­dli­twę, udzie­le­nie sa­kra­men­tu.

Bo­gna Bia­łec­ka: Z punk­tu wi­dze­nia psy­cho­lo­gii waż­ny jest jesz­cze me­cha­nizm – nie wy­star­czy ro­zu­mo­wo ob­jąć pro­blem. Nie wy­star­czy, że Ania zro­zu­mia­ła, co mo­gło przy­czy­nić się do po­wsta­nia kosz­ma­rów. Przez kil­ka ty­go­dni wy­ro­bi­ło się błęd­ne ko­ło nie­po­ko­ju. Ania wie, że zbli­ża się wie­czór, za­czy­na się strasz­nie bać kosz­ma­ru, któ­ry być mo­że ją cze­ka i w efek­cie idzie spać prze­ra­żo­na, co oczy­wi­ście sprzy­ja po­wtó­rze­niu się kosz­ma­ru. Dla­te­go psy­cho­te­ra­peu­ta bę­dzie po­le­cał ucze­nia się tech­nik re­lak­sa­cyj­nych, wal­ki z my­śla­mi po­tę­gu­ją­cy­mi nie­po­kój itp. Jed­nak i tak mo­że oka­zać się, że to nie po­ma­ga.

Ks. Sła­wo­mir Ko­strze­wa: Psy­cho­log rze­czy­wi­ście mo­że na­uczyć Anię, jak ra­dzić so­bie ze stre­sem, zwią­za­nym z nie­prze­spa­ny­mi no­ca­mi i kosz­ma­ra­mi. Gdy jed­nak za­uwa­ży, że pro­blem nie ustę­pu­je, po­wi­nien pa­cjent­ce szcze­rze po­wie­dzieć, że w tym miej­scu koń­czą się je­go kom­pe­ten­cje – i po­móc skon­tak­to­wać się z ja­kimś ka­pła­nem.

Cza­sem mó­wi się, że psy­cho­te­ra­peu­ta jest le­ka­rzem emo­cji, a ksiądz le­ka­rzem du­szy. Jed­nak to się moc­no za­zę­bia.

Nie­któ­rzy psy­cho­lo­go­wie nie wie­rzą w Bo­ga ani w sza­ta­na i nie po­tra­fią sku­tecz­nie zdia­gno­zo­wać czy po­pro­wa­dzić swo­ich pa­cjen­tów. Są tak­że ta­cy, któ­rzy na­zy­wa­ją się wie­rzą­cy­mi i pró­bu­ją dia­gno­zo­wać swo­ich pa­cjen­tów – czę­sto błęd­nie. Uwa­ża­ją, że „zna­ją się na tych spra­wach”, a tak na­praw­dę nie ma­ją kom­pe­ten­cji ani na­rzę­dzi, by orze­kać o spra­wach, za­re­zer­wo­wa­nych wy­łącz­nie dla ka­pła­nów. W dru­gą stro­nę też dzia­ła po­dob­na za­sa­da. Ka­płan nie mo­że ba­wić się w kon­fe­sjo­na­le w psy­cho­lo­ga, choć pew­na wie­dza z te­go za­kre­su jest z pew­no­ścią bar­dzo po­moc­na. Zna­ny mi jest przy­pa­dek pew­ne­go męż­czy­zny, któ­ry przez dłu­gi czas ko­rzy­stał z po­mo­cy psy­cho­lo­gów – wła­śnie ze wzglę­du na pro­ble­my z kosz­ma­ra­mi. Po­mo­gła mu w koń­cu jed­na mo­dli­twa pew­ne­go księ­dza, któ­re­mu przy­pad­ko­wo opo­wie­dział o swo­im pro­ble­mie. Oka­za­ło się, że po­czą­tek kosz­ma­rów nie wziął się ze stre­su­ją­cej pra­cy i pro­ble­mów mał­żeń­skich – jak twier­dzi­li psy­cho­lo­go­wie. Ten męż­czy­zna był przez ko­goś prze­kli­na­ny, ktoś mu zło­rze­czył. Gdy­by ogra­ni­czał się wy­łącz­nie do psy­cho­lo­gów, praw­do­po­dob­nie do dziś zma­gał­by się z pro­ble­mem kosz­ma­rów.

Bo­gna Bia­łec­ka: Tu do­cho­dzi­my do mo­men­tu, gdzie sta­je się waż­ne, do ja­kie­go psy­cho­lo­ga zwra­ca­my się o po­moc. Nie­któ­rzy psy­cho­te­ra­peu­ci twier­dzą, że moż­na być neu­tral­nym świa­to­po­glą­do­wo w te­ra­pii. To nie­praw­da. Psy­cho­te­ra­peu­ta ate­ista, od­rzu­ca­ją­cy w ogó­le moż­li­wość, że w po­wsta­niu pro­ble­mu mo­że mieć udział oso­bo­we zło – czy­li sza­tan – mo­że bar­dzo dłu­go zma­gać się z pro­ble­mem, do wal­ki z któ­rym nie jest wy­po­sa­żo­ny. I po­no­sić po­raż­kę.

Ks. Sła­wo­mir Ko­strze­wa: Po­dob­nie rzecz ma się z księż­mi. My też cza­sem po­peł­nia­my po­mył­ki, źle oce­nia­jąc przy­czy­nę pro­ble­mów du­cho­wych osób, któ­re do nas przy­cho­dzą. Dla przy­kła­du, ktoś pil­nie po­trze­bu­je po­mo­cy eg­zor­cy­sty, a ja­kiś ksiądz uwa­ża, że wy­star­czy tyl­ko zwy­kła spo­wiedź. Al­bo na od­wrót – od­sy­ła­my do księ­dza eg­zor­cy­sty ko­goś, kto ma al­bo zwy­kłe pro­ble­my psy­chicz­ne, a wy­star­czy­ła­by mu po pro­stu zwy­kła, do­brze prze­pro­wa­dzo­na spo­wiedź i mo­dli­twa wsta­wien­ni­cza. Cza­sem lu­dzie po­tra­fią księ­dza wy­pro­wa­dzić w po­le. Dzię­ki zna­jo­me­mu księ­dzu eg­zor­cy­ście wiem już, że je­śli ktoś twier­dzi w cza­sie spo­wie­dzi, że na pew­no jest opę­ta­ny i po­trze­bu­je po­mo­cy eg­zor­cy­sty, to nie jest opę­ta­ny, a po­trze­bu­je ra­czej do­bre­go psy­cho­lo­ga. W na­szej po­słu­dze trze­ba być bar­dzo po­kor­nym, znać gra­ni­ce swo­ich kom­pe­ten­cji i nie­ustan­nie się uczyć, bo od ja­ko­ści na­szej po­mo­cy za­le­ży czy­jeś ży­cie do­cze­sne i wiecz­ne, szczę­ście lub nie­szczę­ście.

 

Roz­ma­wia­li:
Bo­gna Bia­łec­ka, psy­cho­log, re­dak­tor por­ta­lu dla mło­dzie­ży pytam.edu.pl
Ks. Sła­wo­mir Ko­strze­wa, wi­ka­riusz pa­ra­fii p.w. Ma­ryi Kró­lo­wej w Po­zna­niu

Przebiegłość szatana

Sza­tan zro­bi wszyst­ko, by ku­sić nas do zła, gdyż jak każ­da nie­szczę­śli­wa oso­ba, nie mo­że znieść te­go, że ktoś idzie dro­gą bło­go­sła­wień­stwa i ra­do­ści. Sza­tan jest za­zdro­sny o lu­dzi, któ­rzy ko­cha­ją i cie­szą się ży­ciem. Jest też dia­bel­sko prze­bie­gły.

Naj­ła­twiej po­ko­na nas prze­ciw­nik, któ­re­go lek­ce­wa­ży­my. Sza­tan o tym wie, gdyż zo­stał przez Bo­ga stwo­rzo­ny ja­ko duch do­bry i in­te­li­gent­ny. Utra­cił swo­ją do­broć wte­dy, gdy zbun­to­wał się prze­ciw Bo­gu i za­czął nie­na­wi­dzić za­miast ko­chać. Stał się upa­dłym anio­łem, ale po­zo­stał in­te­li­gent­ny. Od­tąd uży­wa swo­jej zdol­no­ści my­śle­nia, by na ku­sić. Chce, by­śmy my­li­li do­bro ze złem, bo wie, że gdy czy­ni­my zło, to wte­dy prze­sta­je­my być szczę­śli­wi. Wie też, że każ­dy czło­wiek, któ­ry uwie­rzy, że sza­tan nie ist­nie­je, prze­sta­je być czuj­ny, lek­ce­wa­ży wła­sne sła­bo­ści i za­gro­że­nia ze­wnętrz­ne, nie sta­wia so­bie wy­ma­gań. Ta­ki czło­wiek sta­je się na­iw­ny i za­czy­na wma­wiać so­bie, że każ­dy spo­sób po­stę­po­wa­nia jest do­bry i że szczę­śli­wi mo­gą być tak­że ci, któ­rzy nie re­spek­tu­ją De­ka­lo­gu i nie ko­cha­ją.

Świę­ty to ktoś, wo­bec ko­go sza­tan jest zu­peł­nie bez­rad­ny.

Chce, by­śmy prze­ce­nia­li sie­bie

Dru­gi po­mysł sza­ta­na po­le­ga na wma­wia­niu nam, że je­ste­śmy nie­omyl­ni. Że bez po­mo­cy Bo­ga po­ra­dzi­my so­bie w ży­ciu, bo ni­by sa­mi naj­le­piej wie­my, co przy­no­si nam ra­dość. Tej po­ku­sie sza­ta­na ule­gli już pierw­si lu­dzie. Adam i Ewa po­słu­cha­li sy­czą­ce­go gło­su wę­ża zła i uwie­rzy­li, że bez po­mo­cy Bo­ga od­róż­nią do­bro od zła, czy­li szczę­ście od nie­szczę­ścia. Wmó­wi­li so­bie, że sa­mi bę­dą jak bo­go­wie. Oka­za­ło się, że bez po­mo­cy Bo­ga po­tra­fią je­dy­nie my­lić do­bro ze złem i od­da­lać się od szczę­ścia. Prze­sta­li ko­chać sie­bie na­wza­jem. Adam stchó­rzył i zrzu­cił ca­łą wi­nę na Ewę. A ona – opusz­czo­na przez Ada­ma – zrzu­ci­ła ca­łą wi­nę na wę­ża, by bro­nić się przed roz­cza­ro­wa­niem sa­mą so­bą i przed roz­pa­czą. Naj­szyb­ciej od­da­la­ją się od szczę­ścia ci, któ­rzy prze­ce­nia­ją sie­bie i wma­wia­ją so­bie, że nie ma­ją sła­bo­ści.

Fot. pixabay.com am­bermb

Chce, by­śmy cho­wa­li się przed Bo­giem

W swym dia­bel­skim spry­cie sza­tan sta­ra się nam wmó­wić, że Bóg prze­szka­dza nam w by­ciu szczę­śli­wy­mi i że jest za­zdro­sny o na­szą ra­dość. Sam na­to­miast sta­ra się ucho­dzić za przy­ja­cie­la, któ­ry po­ka­zu­je dro­gę do szczę­ścia. To dla­te­go usi­łu­je nam wmó­wić, że mo­że­my ro­bić, co chce­my, że na­ka­zy i za­ka­zy mo­ral­ne są zbęd­ne, że nie­po­trzeb­nie ogra­ni­cza­ją na­szą wol­ność i prze­szka­dza­ją nam w by­ciu szczę­śli­wy­mi. Sza­tan czy­ni wszyst­ko, by­śmy za­głu­sza­li su­mie­nie i zdro­wy roz­są­dek. Ci, któ­rzy mu ule­ga­ją, nie wy­cią­ga­ją wnio­sków z błę­dów wła­snych ani in­nych lu­dzi. Wi­dzą na­sto­lat­ków, któ­rzy są nie­szczę­śli­wi, a na­wet wpa­da­ją w de­pre­sję czy sta­ny sa­mo­bój­cze, bo za­czę­li się­gać po al­ko­hol czy nar­ko­tyk, al­bo po­my­li­li mi­łość ze współ­ży­ciem sek­su­al­nym, a mi­mo to na­śla­du­ją tych wła­śnie ró­wie­śni­ków. Nie chcą wią­zać się z ty­mi, któ­rzy są mą­drzy i szczę­śli­wi.

Chce, by­śmy się go ba­li

Rów­nie spryt­ną stra­te­gią sza­ta­na jest za­stra­sza­nie lu­dzi. Sza­tan chce, by­śmy prze­ra­zi­li się je­go mo­cą i uwie­rzy­li w to, że nie je­ste­śmy w sta­nie się przed nim obro­nić. Za­stra­sze­ni lu­dzie na sza­ta­na zrzu­ca­ją wi­nę, gdy krzyw­dzą sa­mych sie­bie czy in­nych lu­dzi. Mó­wią, że to sza­tan ich pod­ku­sił. W kon­se­kwen­cji wma­wia­ją so­bie, że pra­ca nad wła­snym cha­rak­te­rem czy spo­wiedź nie ma sen­su, bo i tak zno­wu ule­gną złu.

Naj­lep­szym le­kar­stwem na za­my­sły sza­ta­na jest świę­tość. Sta­je­my się świę­ty­mi wte­dy, gdy od Bo­ga uczy­my się mi­ło­ści, a do do­mu i do ser­ca wpusz­cza­my tych, któ­rzy ko­cha­ją. Świę­ty to ktoś, wo­bec ko­go sza­tan jest zu­peł­nie bez­rad­ny.

 

ks. Ma­rek Dzie­wiec­ki

To sprawka Ducha Świętego

Mi­nę­ło już 11 lat od mo­je­go sa­kra­men­tu Bierz­mo­wa­nia. Na­wet nie tak du­żo. Ra­zem ze zna­jo­my­mi cho­dzi­li­śmy na spo­tka­nia do ko­ścio­ła pa­ra­fial­ne­go. Nie­for­tun­nie od­by­wa­ły się wte­dy, kie­dy mia­łem tre­nin­gi w klu­bie pił­kar­skim. Dość czę­sto mnie po pro­stu nie by­ło. Póź­niej obe­rwa­ło mi się od księ­dza, któ­ry nas przy­go­to­wy­wał. Ba, na­wet za­gro­ził, że mnie nie do­pu­ści do Bierz­mo­wa­nia – je­śli nie zmie­nię swo­je­go po­dej­ścia. Przed sa­mym Bierz­mo­wa­niem zda­wa­li­śmy eg­za­min. Ja – z ra­cji wie­lu opusz­czo­nych spo­tkań – mu­sia­łem od­po­wie­dzieć na py­ta­nia eks­tra. Oczy­wi­ście, wszyst­ko zda­łem bez pro­ble­mu.

Fot. ar­chi­wum ks. Bar­tło­mie­ja Ba­chle­dy-Sze­li­gi

Pa­mię­tam do­sko­na­le dzień przy­ję­cia sa­kra­men­tu. Bierz­mo­wał nas kard. Sta­ni­sław Dzi­wisz. Wstyd przy­znać, ale z ca­łej li­tur­gii naj­le­piej za­pa­mię­ta­łem, że je­den z bierz­mo­wa­nych ze­mdlał. Po­tem pod­czas mo­dli­twy wier­nych ksiądz po­wie­dział: „Mó­dl­my się za na­sze­go zmar­łe­go ko­le­gę…”. Wszy­scy by­li­śmy w szo­ku.

Co chcesz, abym ro­bił?

Ja­ko pa­tro­na wy­bra­łem św. Jó­ze­fa. Nie był to wy­bór kie­ro­wa­ny na­bo­żeń­stwem do nie­go. Zro­bi­łem to ze wzglę­du na mo­je­go zmar­łe­go ta­tę, Jó­ze­fa. Z cza­sem, gdy zro­zu­mia­łem, ale by­ło to do­pie­ro w se­mi­na­rium, po co mi to imię, roz­po­czął się mój oso­bi­sty kult do te­go wiel­kie­go świę­te­go. Od te­go mo­men­tu mam w nim wiel­kie­go orę­dow­ni­ka, do któ­re­go chęt­nie się mo­dlę.

Od­kry­wa­łem sie­bie na no­wo, ale tym ra­zem z po­mo­cą Du­cha Świę­te­go.

Czy sa­kra­ment Bierz­mo­wa­nia zmie­nił coś w mo­im ży­ciu? Po­cząt­ko­wo nie. Przy­naj­mniej wów­czas nic nie za­re­je­stro­wa­łem. W su­mie sam nie chcia­łem, że­by coś się zmie­ni­ło. Do­pie­ro czas ro­ze­zna­wa­nia po­wo­ła­nia był okre­sem czer­pa­nia łask i da­rów Du­cha Świę­te­go. By­ło du­żo mo­dli­twy do Du­cha Świę­te­go i py­ta­nia „Co chcesz, abym ro­bił?”. Stop­nio­wo zmie­nia­łem na­sta­wie­nie i my­śle­nie o ży­ciu. Od­kry­wa­łem sie­bie na no­wo, ale tym ra­zem z po­mo­cą Du­cha Świę­te­go.

Za­czę­ły po­ja­wiać się my­śli o ka­płań­stwie, ale wte­dy jesz­cze mó­wi­łem: „Nie, to nie dla mnie”. Mi­mo to pro­si­łem Bo­ga o znak, je­śli fak­tycz­nie ta­ka jest Je­go wo­la. Dłu­go nie cze­ka­łem. To by­ło przed ma­tu­rą. Wra­ca­łem z tre­nin­gu i za­cze­pi­ła mnie star­sza ko­bie­ta. Po­wie­dzia­ła: „Nic do­dać, nic ująć – ksiądz” i po­szła. Po­my­śla­łem „wa­riat­ka”, ale po dłuż­szej chwi­li i ro­ze­zna­niu zro­zu­mia­łem, że by­ła to spraw­ka Du­cha świę­te­go.

Bądź­cie otwar­ci!

Co mo­gę po­ra­dzić tym, któ­rzy przy­go­to­wu­ją się do Bierz­mo­wa­nia? Bądź­cie otwar­ci i słu­chaj­cie te­go, co mó­wi Duch w wa­szych ser­cach i przez in­nych lu­dzi. Py­taj­cie Go, gdy szu­ka­cie roz­wią­za­nia. Po­dejdź­cie do sa­kra­men­tu nie z przy­mu­sem, ale na­dzie­ją, że ma to sens, że prę­dzej czy póź­niej Duch Świę­ty, któ­re­go otrzy­ma­cie, uzdol­ni was do męż­ne­go wy­zna­wa­nia wia­ry i do po­stę­po­wa­nia we­dług jej za­sad.

 

ks. Bar­tło­miej Ba­chle­da-Sze­li­ga