Modlitwa i nawrócenie warunkiem jedności

Ty je­steś Me­sjasz, Syn Bo­ga ży­we­go” (Mt 16, 16). Piotr, za­py­ta­ny przez Pa­na, wy­zna­je wia­rę tak­że w imie­niu in­nych apo­sto­łów. W tym wy­zna­niu wska­za­na jest nie­za­wod­na pod­sta­wa na­sze­go dą­że­nia do peł­nej jed­no­ści. Je­śli bo­wiem pra­gnie­my jed­no­ści uczniów Chry­stu­sa, mu­si­my na no­wo roz­po­cząć od Chry­stu­sa. Rów­nież my, tak jak Piotr, ma­my wy­znać, że On jest ka­mie­niem wę­giel­nym, Gło­wą Ko­ścio­ła. (…) Bó­lem na­peł­nia nas dziś to wszyst­ko, co na prze­strze­ni wie­ków do­pro­wa­dzi­ło do ze­rwa­nia na­szej wię­zi jed­no­ści w Chry­stu­sie. (…). Chry­stus jest Gło­wą Ko­ścio­ła, a my chce­my ra­zem, na mia­rę ludz­kich moż­li­wo­ści, na­dal pra­co­wać nad tym, aby prze­zwy­cię­żać to, co nas jesz­cze dzie­li i unie­moż­li­wia ko­mu­nię w jed­nym Cie­le i jed­nej Krwi Pa­na. (…) Do­brze wie­my, że jed­ność, o któ­rą za­bie­ga­my, jest przede wszyst­kim da­rem Bo­ga. Je­ste­śmy jed­nak świa­do­mi, że przy­spie­sze­nie jej peł­nej re­ali­za­cji za­le­ży rów­nież od nas, od na­szej mo­dli­twy, od na­sze­go na­wró­ce­nia do Chry­stu­sa. (…)

Czci­god­ni bra­cia, (…) obej­mu­ję was swą mi­ło­ścią i mo­dli­twą. „Ty je­steś Me­sjasz, Syn Bo­ga ży­we­go!”. Jak­że czę­sto po­wra­ca­ją w mo­jej co­dzien­nej mo­dli­twie te sło­wa, któ­ry­mi Piotr wy­znał swą wia­rę! Na cen­nej iko­nie, któ­rą pa­triar­cha Ate­na­go­ras I po­da­ro­wał pa­pie­żo­wi Paw­ło­wi VI 5 stycz­nia 1964 r., dwaj świę­ci apo­sto­ło­wie, Piotr (Ko­ry­fe­usz) i An­drzej (Pro­to­kle­tos), obej­mu­ją się – wy­mow­ny znak mi­ło­ści – u stóp Chry­stu­sa w chwa­le. An­drzej ja­ko pierw­szy po­szedł za Pa­nem, Piotr zo­stał po­wo­ła­ny, by utwier­dzał swych bra­ci w wie­rze. Ich uścisk na oczach Chry­stu­sa jest za­chę­tą, aby­śmy da­lej po­stę­po­wa­li pod­ję­tą dro­gą, pro­wa­dzą­cą ku jed­no­ści – owej me­cie, któ­rą ra­zem pra­gnie­my osią­gnąć. Niech nas nie po­wstrzy­ma żad­na trud­ność. Idź­my na­przód z na­dzie­ją, wspie­ra­ni wsta­wien­nic­twem apo­sto­łów i mat­czy­ną opie­ką Ma­ryi, Mat­ki Chry­stu­sa, Sy­na Bo­ga ży­we­go.

 

bł. Jan Pa­weł II

Wa­ty­kan, 29.06.2004 r.